Begin de jaren ’90 tijdens het archeologisch onderzoek van het urnengrafveld in Engsbergen, een gehucht van Tessenderlo, werd de bovenlaag van de akker ongeveer een halve meter weggeschraapt door de bulldozer. In deze laag konden een aantal aardewerkfragmenten uit diverse perioden verzameld worden. Er werd ook een ei gevonden, eerst werd gedacht dat het een echt ei was maar bij nader toezien bleek het een nepei te zijn. In onze streek wordt zo’n ei kalkei genoemd. Kalkeieren worden voornamelijk gebruikt om de leg van de kip te stimuleren. Normaal moet een kip eieren beginnen te leggen na 4 à 5 maanden. Wanneer dit niet gebeurt wordt meestal een nepei geplaatst. De voorwaarde voor een goede leg is dat de kip een goede nestplek heeft, die beschut en donker genoeg is. Een tweede reden om een nepei te leggen is om te verhinderen dat de kip gaat wildleggen ergens onder eens struik. Uiteraard is dit enkel nodig bij loslopende kippen. Er zou ook kunnen gekozen worden om een echt ei te leggen maar de kans dat de kip het ei beschadigd is groot. De grootte van het kalkei is niet belangrijk. De kip legt tijdens de rui niet en het leggen van eieren is gerelateerd aan de kippensoort en de leeftijd. Een kip legt ook niet elke dag een ei. Het geven van aangepast voedsel helpt om te voorkomen dat ze geen windei legt. Dit is een ei zonder of met een zeer dunne schaal. Kippen kunnen hun eieren ook zelf opeten maar dat is gemakkelijk vast te stellen en natuurlijk kunnen ook roofdieren, zoals de steenmarter, de eieren weghalen.

Het gevonden ei werd gemaakt van witbakkend klei. Afmetingen: 60 x 45 mm. Het ei heeft, zoals een echt ei, een puntige zijde en een bolle zijde. Een vormnaad is nog zichtbaar in het midden. De twee helften werden afzonderlijk gemaakt en tegen elkaar gezet. Aan de puntzijde werd een gaatje van 2 mm aangebracht. De functie daarvan is om bij het bakken de opgewarmde lucht te laten ontsnappen en het ei niet te laten exploderen. Datering: vermoedelijk 20ste eeuw.