Gebruikt in WO-I

De Engelsen konden het geweer type P14 bij het uitbreken van de oorlog niet in grote hoeveelheid bouwen en waren genoodzaakt om Amerikaanse fabrikanten aan te spreken, namelijk Winchester, Remington en Eddystone (een onderdeel van Remington, opgestart om dit wapen te bouwen). De eerste geweren P14 die in Amerika werden gebouwd waren zo slecht dat de Britse inspecteurs ze afkeurden. Pas in februari 1916 waren de standaarden aanvaardbaar. Kort nadien werd het geweer aangepast, de serie werd aangeduid als P14 Mk I.

Scherpschuttersgeweer

Het geweer werd eigenlijk gebouwd als scherpschuttergeweer in twee versies. De ene versie was met een telescoop, meestal op de Winchesterversies, en aangeduid als ‘P14 Mk I W (T)’. De andere versie werd gebouwd met een extra accuraatheidsapparatuur aan de loop. Het plaatje aan de linkerkant van het geweer is een identificatieplaatje voor de afstelapparatuur. Met een wijzertje moest de afstand in yards aangeduid worden. Toen de Amerikanen in 1917 in de oorlog betrokken raakten werden deze geweren ook gebouwd voor het Amerikaanse leger als Model 1917 Enfield (of M1917).

Beschrijving van het geweer

In het geweer ontbreekt de patroonhouder voor 5 patronen en ook het mikpunt vooraan op de loop ontbreekt. Het sterretje/bloemetje bovenop de lader wijst erop dat het geweer in de loop van zijn bestaan een ‘officiële’ verbetering heeft ondergaan naar Mk I*. Meestal bestond die aanpassing uit de montage van een ander, langer laadstuk, vandaar waarschijnlijk de verschillende serienummers. Op de loop is ook  16 gemarkeerd, een markering van het originele bouwjaar. Het pijltje (of ganzenpootje) is een aanduiding dat het geweer eigendom is van het Britse Rijk. Dit werd aangebracht na keuring en aankoop door de Britse overheid.

Na WO-I

Na WO-I werd het geweer nog lang behouden als standaard en kreeg een update in 1926 en werd de serie No3 Mk1 gebouwd. Bij het begin van WOII werd het terug verbeterd en Mk II standard genoemd. Tenslotte werd het nogmaals ‘verbeterd’ en gebouwd onder No3 Mk I. Het geweer werd ook als scherpschuttergeweer gebruikt tijdens WO-II. In 1947 werd de laatste serie uit dienst gehaald omdat het niet meer voldeed. Interessant aan dit type is dat de serienummer van de loop en de lader niet overeenkomen.

Tekst geschreven door Kris Mondelaers, waarvoor dank

Meer info: Stephen J. Chambers, Uniforms & Equipment of the British Army in World War I : A Study in Period Photographs; Royal Flyin Corps-Field Infantry-MGC and Tank corps-Royal Engineers-Royal Artillery-Infantry Weapons-Insignia (2005).